Beroemde zendelingen

Vorige week, toen we naar Zuid Afrika moesten vluchten door de onrust in Lesotho, zijn we geïnterviewd door een Afrikaanse krant. Dit wilden we ook even delen. Hierbij het bericht en de betreffende link.

Lesotho residents outside the country chatted to the Volksblad at the border bridge and Ladybrand on how they feel about the political tension and the army that have taken control and disbanding the policeVOLKSBLAD, Woensdag 3 September 2014.

UIT vrees dat geweld kan uitbreek, het ’n Nederlandse sendeling-egpaar vir die veiligheid van hul vier kinders uit Lesotho se hoofstad gevlug.

Die Heemstra-gesin bly nou vir eers by vriende in die Vrystaat.

Jakob Jan sê omdat daar geen polisielede teenwoordig is nie, voel hy nie veilig om in dié stadium sy gesin in die land te laat aanbly nie.

Hy en sy vrou, Boukje, bly al die afgelope vyf jaar saam met hul vier kinders in Maseru.

Dit is die eerste keer wat hulle die noodsaak gevoel het om te vlug.

“Ons is onseker oor wat nou aangaan,” sê Boukje.

“Dalk, as ons eers later die land verlaat, is die grens toe en sit ons binne vas.”

Kort nadat die Heemstras eergister gevlug het, het Lesotho-vriende hulle laat weet die hoofstad se krag is af en dat skote klap.

’n Polisiebeampte in Maseru sê die skote het van naby die polisiekollege gekom nadat etlike lede van Lesotho-weermag glo ’n onderonsie gehad het.

Dit was net ure nadat politieke leiers van Lesotho in Pretoria ’n politieke ooreenkoms bereik het om stabiliteit en sekuriteit in die bergkoninkryk te herstel.

Benewens die Heemstra-gesin het talle inwoners, liefdadigheidswerkers en polisielede ná ’n beweerde staatsgreep Saterdag al uit die land gevlug.

Die land se ekonomie vat ook reeds ’n knou.

Stephen Thabo, ’n Lesotho-boer, sê die regering wat nie normaal funksioneer nie, maak hom bekommerd oor die vooruitsigte van sy onderneming. Hy is ’n veeboer net buite Maseru en verskaf produkte aan die regering. Die regering gebruik sy produkte om nuwelingboere op die been te help.

Toe hy eergister na die hoofstad is om ’n bestelling te neem, is vir hom gesê alle verdere bestellings is vir eers gekanselleer.

“Om besigheid te verloor is kommerwekkend.”

Dit het ook ’n sneeubal-effek aangesien dit nie net hom nie, maar ook talle nuwelingboere raak.

Buti Nkhabutlane, nog ’n Lesotho-boer, sê hoewel hy nie in dié stadium bang is nie, bly hy wakker oor wat om hom aangaan.

“Ons is nog glad nie naby aan waar ons in 1998 was nie, maar is onseker oor wat vorentoe kan gebeur.”

Twee verpleegsters, wat in die hoofstad woon en te bang is om hul identiteit bekend te maak, sê egter hulle is bekommerd oor hul toekoms en vrees vir hul lewe.

Hulle sê hoewel die situasie bedags kalm is, neem die weermag saans hul intrek.

“As iets skeefloop, is daar nou geen polisie by wie ons die voorval kan aanmeld nie.”

Volgens hulle ly die beeld van die polisie ook groot skade.

“Soos wat dit nou lyk, is dit asof die polisie ’n dienskneg van die weermag is.”

Nog ’n polisiebeampte in Maseru het gister aan Volksblad bevestig hulle gaan steeds nie werk nie omdat hulle vir hul lewe vrees.

Die gebruiken we niet

Ik help een vriend die een groot probleem heeft. Hij is arts in het regional hospital (Dhilabeng) maar heeft met een rugbywedstrijd zijn hand gebroken. Het is helaas zijn rechterhand die hij nodig heeft om te schrijven. Ik heb hem aangeboden, aangezien mijn registratie toch nog niet rond is, om hem te helpen en zijn ‘rechterhand’ te zijn. Ik ga dus voor hem schrijven, onderzoeken doen etc. Mooi voor hem maar ook voor mij, ik kan zo goed veel van hem leren.

Ik merk direct de inefficiëntie op waarmee de dokters moeten werken. In het bakje ‘Not seen by doctor’ ligt een hoge stapel met dossiers van patiënten. Een hokje met bankjes, die propvol zitten met patiënten, is de bevestiging. Als je als dokter klaar bent met de ene patiënt pak je gewoon het bovenste dossier en ziet de patiënt.

We roepen meneer X binnen en hij gaat netjes op de behandeltafel liggen. Ja, de wond ziet er mooi uit. “Ik zoek nu nog de uitslagen van de tumor die we hebben opgestuurd” zegt Pieter. Helaas, niet in het dossier. Meneer X mag dus nog even wachten terwijl de zuster de uitslagen nog, op haar dooie gemak, moet opzoeken.
Vervolgens mevrouw Y. Ze moet voor een röntgenfoto maar in plaats van dat de zuster dat regelt (zoals in NL) moet de dokter dit zelf aanvragen en om het nog gekker te maken ook nog telefonisch de afspraak maken. Intussen zit de zuster te babbelen met haar collega achter het bureautje… Als zij nou eens zorgden voor volledige dossiers!

Dan valt me nog iets op. In het kamertje van de artsen staat een prachtig mini-laptopje met een ijzeren kast eromheen keurig aan het werkblad verzegeld. Die is onmogelijk mee te nemen… Ik vraag aan Pieter wat voor moois je hiermee kunt aangezien ik nog niemand het apparaat heb zien gebruiken. ‘Ohh, knap as jy daar enigiets daaruit kry’ zegt Pieter.

Het is een mega schenking geweest van de Amerikaanse overheid om zo de lab uitslagen makkelijk te kunnen opvragen. Het probleem is alleen dat de labuitslagen er niet in worden gezet en dat het systeem niet functioneert op de trage inbelverbinding… Gevolg: het ziekenhuis staat vol, elke afdeling heeft er een, met minilaptops die niet worden gebruikt….

Iedere dag leer ik weer geduld te hebben en dat onze westerse manier van denken niet per se de beste is. Dat dat soms verdraaid lastig is, blijkt. Mensen niet bij hun gedrag beoordelen, maar ze zien voor wie ze zijn is de grootste uitdaging. Misschien wel de grootste voor de medicus?