CRASH

Pic streetkidsIk sloot mezelf op in de badkamer en ‘cried my eyes out’, zoals ze zo mooi in het Engels zeggen. De back-up van onze laptop liep vast, waarna de hele laptop crashte. Ik vroeg bezorgd aan Jakob Jan of hij nu wel verder met zijn stu
die kon. Toen hij zei: “Daar maak ik me geen zorgen om, ik maak me druk om al onze foto’s!”. Toen realiseerde ik me pas wat dat betekende.

 

Dit speelde vlak nadat we besloten hadden terug te gaan naar Nederland. Aangezien het internet zo langzaam en duur is, had ik besloten fotoboeken van de kids en ons leven in Lesotho pas in Nederland te regelen. Dat hele idee viel dus in duigen, samen met al onze foto’s. Ik werd zo verdrietig van de gedachte dat we de kids nooit foto’s konden laten zien van ons leven in Lesotho, de babyfoto’s, het moment dat Kamiel thuiskwam, alle outreaches die we deden….

 

Toen ik bad of alsjeblieft de foto’s terug zouden mogen komen zodat we de kids later over ons leven in Lesotho konden vertellen, realiseerde ik me mijn gebed van een week eerder. “Heer, mag ik me in mijn dagelijkse leven me meer bewust zijn van alles wat eeuwigheidswaarde heeft. Ik verlang naar een perspectief dat aansluit bij Uw hart voor deze wereld en ik wil me niet zo druk maken over kleine, alledaagse dingen”.
En daar, opgesloten in de badkamer en vol zelfmedelijden, besefte ik tot een van de weinige mensen op deze wereld hoor die überhaupt dit probleem kan hebben. Ik moest denken aan al die mensen die we hier ontmoet hebben die nooit een foto van zichzelf zullen hebben. Aan de straatjongens waar Jakob Jan het afgelopen jaar foto’s van nam en ze een afdruk gaf. Ze behandelen zo’n foto alsof het een kostbaar sieraad is. Ik dacht aan al die andere mensen die ik nooit zal ontmoeten, maar die misschien niet eens in de spiegel kunnen kijken en nooit zullen weten hoe ze eruit zien. En ik huil over onze foto’s die weg zijn.

Flower

’s Ochtends werd ik wakker en zag het verdorde bloempje op m’n nachtkastje liggen wat ik de dag ervoor van Jiddo had gekregen. Ik dacht aan de tekst die ik een week eerder las: “Maak je geen zorgen, je hemelse Vader weet wat je nodig hebt.” (vrije samenvatting van Mattheus 6:25-34).

 

Natuurlijk is het fijn foto’s te hebben en zou het voor de herinneringen van de kids (en ons ook) goed zijn als we af en toe even terug kunnen kijken op de heerlijke tijd die we hier gehad hebben. Maar als het dan hebt over een blik op de eeuwigheid, is het echt niet zo belangrijk meer.

 

En wie weet, hebben we straks in de hemel een ‘terugkijk-bioscoop’. Ik denk dat ik me dan pas ten volle besef over wat een kleine dingen ik me hier druk kan maken. En ik ben dankbaar dat dat besef nu al stukje bij beetje komt. Een bijzondere manier van een gebedsverhoring 😉

 

* Jakob Jan en een goede vriend van ons hier hebben avonden hard gewerkt om alles terug te krijgen op de nieuwe computer. Het heeft wat tijd en geld gekost, maar na een paar dagen was het feest in Huize Heemstra: alles, inclusief de foto’s was terug! Een wijze les geleerd: “Geen zorgen voor de dag van morgen”

Beroemde zendelingen

Vorige week, toen we naar Zuid Afrika moesten vluchten door de onrust in Lesotho, zijn we geïnterviewd door een Afrikaanse krant. Dit wilden we ook even delen. Hierbij het bericht en de betreffende link.

Lesotho residents outside the country chatted to the Volksblad at the border bridge and Ladybrand on how they feel about the political tension and the army that have taken control and disbanding the policeVOLKSBLAD, Woensdag 3 September 2014.

UIT vrees dat geweld kan uitbreek, het ’n Nederlandse sendeling-egpaar vir die veiligheid van hul vier kinders uit Lesotho se hoofstad gevlug.

Die Heemstra-gesin bly nou vir eers by vriende in die Vrystaat.

Jakob Jan sê omdat daar geen polisielede teenwoordig is nie, voel hy nie veilig om in dié stadium sy gesin in die land te laat aanbly nie.

Hy en sy vrou, Boukje, bly al die afgelope vyf jaar saam met hul vier kinders in Maseru.

Dit is die eerste keer wat hulle die noodsaak gevoel het om te vlug.

“Ons is onseker oor wat nou aangaan,” sê Boukje.

“Dalk, as ons eers later die land verlaat, is die grens toe en sit ons binne vas.”

Kort nadat die Heemstras eergister gevlug het, het Lesotho-vriende hulle laat weet die hoofstad se krag is af en dat skote klap.

’n Polisiebeampte in Maseru sê die skote het van naby die polisiekollege gekom nadat etlike lede van Lesotho-weermag glo ’n onderonsie gehad het.

Dit was net ure nadat politieke leiers van Lesotho in Pretoria ’n politieke ooreenkoms bereik het om stabiliteit en sekuriteit in die bergkoninkryk te herstel.

Benewens die Heemstra-gesin het talle inwoners, liefdadigheidswerkers en polisielede ná ’n beweerde staatsgreep Saterdag al uit die land gevlug.

Die land se ekonomie vat ook reeds ’n knou.

Stephen Thabo, ’n Lesotho-boer, sê die regering wat nie normaal funksioneer nie, maak hom bekommerd oor die vooruitsigte van sy onderneming. Hy is ’n veeboer net buite Maseru en verskaf produkte aan die regering. Die regering gebruik sy produkte om nuwelingboere op die been te help.

Toe hy eergister na die hoofstad is om ’n bestelling te neem, is vir hom gesê alle verdere bestellings is vir eers gekanselleer.

“Om besigheid te verloor is kommerwekkend.”

Dit het ook ’n sneeubal-effek aangesien dit nie net hom nie, maar ook talle nuwelingboere raak.

Buti Nkhabutlane, nog ’n Lesotho-boer, sê hoewel hy nie in dié stadium bang is nie, bly hy wakker oor wat om hom aangaan.

“Ons is nog glad nie naby aan waar ons in 1998 was nie, maar is onseker oor wat vorentoe kan gebeur.”

Twee verpleegsters, wat in die hoofstad woon en te bang is om hul identiteit bekend te maak, sê egter hulle is bekommerd oor hul toekoms en vrees vir hul lewe.

Hulle sê hoewel die situasie bedags kalm is, neem die weermag saans hul intrek.

“As iets skeefloop, is daar nou geen polisie by wie ons die voorval kan aanmeld nie.”

Volgens hulle ly die beeld van die polisie ook groot skade.

“Soos wat dit nou lyk, is dit asof die polisie ’n dienskneg van die weermag is.”

Nog ’n polisiebeampte in Maseru het gister aan Volksblad bevestig hulle gaan steeds nie werk nie omdat hulle vir hul lewe vrees.