Ik leid onze bezoekende vrienden rond in de kliniek in wording van Moteng. Het gebouw kende ik nog van vorig jaar, het rook toen muf en je moest spontaan kuchen van de rook omdat Basothoes ‘lekker’ binnen stoken zonder schoorsteen. Ook had het toen enorm geregend: alles was nat en zat onder de modder.
We hadden die dag een mobiele kliniek hoog in de berg gedaan en het was de hele dag prachtig weer geweest. ‘s Middags werd het binnen 10 minuten donker en een wolk brak open op de berg met als gevolg dat we niet opgepikt konden worden door het busje. We gingen dus met z’n allen, inclusief de medicijnen en andere medische benodigdheden, van de berg af wandelen. De plaatselijke zusters redden zich prima op hun hakjes maar ik gleed ze zo voorbij, op mijn kont… Het gebouw was het verzamelstation en in plaats van op adem te komen zat ik toen roklucht in te ademen…
“Prachtig, het begint er op te lijken!”. Van twee verbaasde blanke koppen krijg ik de gezichtsuitdrukking: “Hebben we over hetzelfde gebouw?” en van twee vervende zwarte koppen: “Bedankt, vinden wij ook”. De toekomstige kliniek is van binnen helemaal opgeknapt, gaten in de muren zijn gedicht, het toilet is gemaakt en alles is geschilderd, een heerlijk frisse lucht en prachtig heldere muren.
Zo gemakkelijk als dat we naar beneden liepen, zo puffen we naar boven. Ijle lucht door 1800 meter boven zeeniveau; een prima excuus!
Kijkend tegen een enorme bergpartij en met altijd vrolijke verwonderde bergbewoners voel ik me hier wel op mijn gemak. Het is rustig hier, stil.
In de noordelijke bergen van Lesotho zijn we vorig jaar, door mobiele klinieken, tot ontdekking gekomen dat de mensen daar serieus medische hulp nodig hebben. Doordat we denken dat voorlichting en mobiele klinieken niet genoeg is proberen we, in samenwerking met de plaatselijke zendelingen, ook een kliniek op te zetten.
Laatste reacties